هر كه در مرثيه حسين (عليه السّلام) شعري بگويد و بگريد و بگرياند، حق تعالي او را بيامرزد و بهشت را براي او واجب مي گرداند.
هميشه زبان، مترجم عقل بوده ولي ترجمان عشق، چشم است. آنجا كه اشكي از روي احساس و درد و سوز مي ريزد، عشق حضور دارد ولي آنجا كه زبان با گردش منظم خود جمله هاي منطقي مي سازد عقل حاضر است.
بنابراين همانطور كه استدلالات منطقي و كوبنده مي تواند همبستگي گوينده را با اهداف رهبران مكتب آشكار سازد قطره اشك نيز مي تواند اعلان جنگ عاطفي بر ضد دشمنان مكتب محسوب گردد.
از اين رو گريه حضرت زينب عليهاالسلام بر اهل بيت عليهم السّلام گريه عاطفي و گريه پيام آور و يك نوع نهي از منكر و شعار شورانگيز و سوزاننده و رسواگر طاغوتيان و ستمگران بود.
بر همين اساس است كه پيامبر اكرم و امامان عليهم السّلام كسي را كه آمادگي گريه كردن ندارد به تباكي (خود را به شكل گريه درآوردن) دعوت كرده اند تا ياد حسين در همه قرون و اعصار در خاطره ها زنده بماند.